04/04/2017

Signaleren en handelen: huwelijksdwang en achterlating in het buitenland

Wat kun je doen?

Aan huwelijksdwang en achterlating in het buitenland gaat een fase vooraf waarin de daadwerkelijk uitvoering misschien nog te voorkomen valt. Daarvoor moet je als professional alert zijn op signalen en weten hoe daarop te reageren. Slachtoffers komen doorgaans niet of pas heel laat met hun verhaal naar buiten. Opvallende veranderingen in gedrag, houding en kleding kunnen tekenen zijn dat er iets aan de hand is. Een kind raakt bijvoorbeeld op school steeds meer in zichzelf gekeerd, verbreekt vriendschappen en wordt dagelijks opgehaald door een broer of vader, terwijl dat voorheen niet zo was.

(Potentiële ) slachtoffers vermoeden vaak vooraf dat het tijdens een vakantie mis kan gaan en dat ze misschien worden achtergelaten of moeten trouwen. Is een slachtoffer eenmaal in het buitenland dan is het erg moeilijk deze te helpen te vluchten en terug te keren naar Nederland. Zeker als het slachtoffer minderjarig is en/of meerdere nationaliteiten of verblijfsrecht in Nederland heeft zijn de mogelijkheden beperkt.

Als het niet mogelijk is om onder de reis uit te komen adviseer het (potentiële) slachtoffer om belangrijke gegevens te noteren en een vertrouwenspersoon te informeren waar de reis heen gaat, voor hoe lang en bij wie wordt gelogeerd. Ook kan worden afgesproken hoe het (potentiële) slachtoffer contact met Nederland blijft onderhouden en, of het Landelijk Knooppunt Huwelijksdwang en Achterlating (hierna LKHA) mag worden geïnformeerd over het mogelijke risico op achterlating in het buitenland. Verder is het goed om kopieën van belangrijke documenten in Nederland achter te laten en te zorgen dat deze online en digitaal beschikbaar zijn.  Immers kenmerkend voor achterlating is dat paspoort, visum, ticket en bankpas/geld wordt afgenomen. Voordat een paspoort of uitreisvisum verstrekt kan worden moet eerst de identiteit van het slachtoffer worden vastgesteld.